نمی‌دونم، حالا از جهت مقابل، باید بگم كه ببخشید، ببخشید كه تكلیفم با خودم معلوم نیست. ولی همه‌ش تقصیر خودم نیست، خب من می‌ترسم. از شكسن خوردن، شكستن. من همیشه دنبال یه جای امن بودم، اكثر اوقات هم بهش رسیدم. ولی اون شكست‌ها، اون شكستن‌ها برام سخت بوده. خیلی سخت. آخه انتظارای منم خیلی بالاست، با این‌كه می‌دونم نباید انتظار داشت كلن تو این دنیا، اما اینم یه جزء از منه، كه از بعضیا انتظار دارم، از بعضیا خیلی زیاد انتظار دارم، حتا از این‌كه انتظارهام برآورده نشه هم می‌ترسم، می‌ترسم یه روز یه چیزی ازت بخوام كه كلن همه چیز رو عوض كنه، نظرت رو نسبت به من هم عوض كنه. به خاطر افكارمه، به خاطر عقایدم، نمی‌دونم این‌قدر شهامت دارم كه شكست‌هایی رو اگه باشن قبول كنم یا نه. می‌دونی افكار من خیلی متفاوته نسبت به عقاید و افكار تو. دارم اینجا می‌نویسم، نمی‌دونم اصلن بخونیش یا نه، اصلن نمی‌دونم چرا دارم اینجا می‌نویسمش. فقط می‌دونم بقیه چه فكرهای احمقانه‌ای كه الآن با خودشون نمی‌كنن. مهم هم نیست اصلن. چی داشتم می‌گفتم؟ آهان. ببین نوع دید تو نسبت به دنیا، محدودیت‌هایی كه برای خودت ایجاد كردی، سرگرمی‌هات، علاقه‌مندی‌هات، نوع لباس پوشیدنت و حرف زدنت و تمام این چیزا، خب خیلی مهم هستن. یه چیزی بگم، همین محدودیت‌هایی كه تو داری، از هر نوعی، ممكنه جلوی خیلی از كارهایی رو كه ما با هم بتونیم انجام بدیم رو بگیره، اصلن ممكنه وقتی برات باقی نذاره كه با هم بگذرونیمش، من نمی‌دونم می‌تونم باهاشون كنار بیام یا نه، حرف من این نیست كه مثلن تو كه اون‌طوری لباس بپوشی یا اون‌طوری حرف بزنی بده، نه ممكنه خوب باشه یا نباشه، ولی توی دید من، توی نظر من تاثیر می‌ذاره. یا خیلی چیزای دیگه. ببین من توی خانواده‌ای زندگی می‌كنم كه از سر تا ته با همه‌ی اعضاش فرق دارم، یعنی كلن با هم خیلی وجوه اشتراك نداریم. پدر من پدرم بود و مادرم هم مادرمه، سعی می‌كنم تا جای ممكن حرفاش رو گوش بدم و بهش احترام بذارم، ولی باز خودمم، اگه یه جا ببینم حرف مادرم با عقاید من متناسب نیست، در كمال احترام یا حتا به همراه كمی بی‌احترامی، می‌گم مامان من نمی‌خوام این كار رو بكنم، یا مامان من می‌خوام این كار رو انجام بدم. مادرمی، واست احترام قایلم، اما تا یه حدی. حتا اگه مادرمی باید قبول كنی كه من یه آدم دیگه‌ام، منم عقاید خودم رو دارم نه مال تو رو. آره این ممكنه مادرم رو خیلی ناراحت كنه، اما حقیقته. نمی‌دونم چرا اینا رو گفتم، نمی‌دونم اصلن ربط داره یا نه. من اصلن نمی‌گم بیایم همدیگه‌رو مثل هم كنیم. نه، این كاملن اشتباهه. و غیر ممكن. ولی باید ببینیم تا كجا می‌تونیم عقاید هم رو تحمل كنیم. نمی‌خوام كلی بگم ها، دقیقن برعكس، عقایدی كه در مورد خیلی جزئی‌های زندگی هم نظر داده و تو داری ازش تبعیت می‌كنی، ممكنه من نتونم تحملشون كنم. یا چیزایی كه من فكر می‌كنم رو ممكنه تو تحمل نكنی. آخه كلن قید و بندهای زندگی من خیلی فرق داره با محدودیت‌های تو. اصولن محدودیت‌های من اونجایی معنی پیدا می‌كنه كه باعث ضرر دیگری باشن، یعنی اصولن به محدودیت فردی اعتقادی ندارم و نخواهم داشت، می‌دونی مشكل از اون‌جایی شروع خواهد شد كه یه عقیده‌ی تو با یه عقیده‌ی من در تضاد باشه و ما راجع بهش هیچ حرفی نزده باشیم، به نظرت چی پیش می‌یاد؟ ببین مثلن یه كلمه كه من باهاش مشكل دارم و حتا شنیدنش حالم رو به هم می‌زنه، گناهه. و احساس گناه. تو عقل داری و احساس، با یكی از اون‌ها تصمیم می‌گیری و یه كاری رو انجام می‌دی. اون كار تموم می‌شه و می‌ره پی كارش. بعد تو احساس می‌كنی یه مقرراتی رو زیر پا گذاشتی و اشتباه كردی. یا مثلن چون احساست تصمیم گرفت و عقلت رو زایل كرد گناه كردی و حالا گناه كاری. عزیز من، تو واقعن مگه عقل نداری؟ ببین تو نمی‌دونی بعد از مرگت چه اتفاقی برات می‌افته و این فكر ممكنه كل زندگیت رو تحت تاثیر قرار بده و ناراحت و افسرده‌ت كنه. می‌بینی كه یه سری قاعده وجود داره، كه در مورد پس از مرگ هم حرف زده، حرف‌های وحشتناك و حرف‌های خوب. خب تو كه نمی‌خوای فكر كنی بعد از مرگت اتفاقای وحشتناك و سخت وجود داشته باشه، پس می‌یای حرفای خوبش رو می‌گیری، می‌بینی گفته این كارا رو بكن و این كارها رو نكن تا پس از مرگت خوب باشه. پس تو هم برای این‌كه فكر كنی پس از مرگت خوبه، یه سری كارا رو انجام می‌دی. و هر دفعه كه اون كارها رو انجام می‌دی، احساس آرامش عجیبی می‌كنی، چون خیالت راحت می‌شه كه داری به اون پس از مرگ خوبه نزدیك می‌شی. بعضی موقع‌ها هم كه كارای خلاف قاعده می‌كنی اول دنبال توجیه می‌گردی بر طبق اون قواعد، بعدش اگه نشد احساس گناه می‌یاد سراغت و می‌ری سراغ توبه و .... كه یه وقت فكر نكنی پس از مرگت وحشتناك باشه. یه اصلی هم بعضی وقتا اضافه می‌كنی كه خدا مهربونه، بخشنده‌ست كه باز هم خیالت راحت‌تر باشه، مثل وقتی كه به خودت می گی، استاد خوب نمره می ده، تا سر امتجان استرس نداشته باشی. من واسه این اعصاب می‌ریزه به هم كه داری برای فرار از پس از مرگ وحشتناك (یا رسیدن به پس از مرگ خوب) محدودیت‌هایی برای خودت ایجاد می‌كنی كه دلیلشون رو نمی‌دونی. یا سعی داری توجیهش كنی. از طرفی عقل هم كه داری، خوب فكر كن و ببین اگه می‌خوای بعدن از گناه و احساس گناه حرف بزنی، خب انجامش نده. یه مشكل دیگه اینه كه این گناه‌ها یكی از چیزاییه كه می‌تونه واسه ما مشكل ایجاد كنه. و یه چیز دیگه، در مورد كشش توئه، یعنی منظورم خواسته‌هاته، فكر كنم توقع داشته باشم كه هر چی هست بهم بگی، چون توی قرارداد قراره دو طرف واسه هم یه كاری رو انجام بدن، نه این‌كه فقط یه طرف. قاعدتن تو باید یه چیزایی رو بخوای و بیانشون هم بكنی، و این كه بگی اصولن چیزی نمی‌خوای كه نمی‌شه. من واقعن ناراحت می‌شم وقتی حس كنم تو چیزی رو می‌خوای ولی انجامش نمی‌دی یا ابرازش نمی‌كنی، باعث آزارم می‌شه مطمئنن. ببین یه وقتی عرف هست، مثلن سه تا غذا روی میزه كه دو تاش ارزونه و یكیش خیلی گرئن، تو دلت اون گرونه رو می‌خواد چون دوستش داری، ولی چون از نگاه بقیه می‌ترسی، ازش بر نمی‌داری. ولی اینا توی روابط عمومیه، نمی‌دونم چی می‌تونه باعث بشه كه چیزی رو كه می‌خوای رو بیان نكنی، ولی امیدوارم این حست رو كمی تعدیل كنی. از یه جهاتی واسه من خیلی خوبه ها، ولی حس خوبی بهم دست نمی‌ده. در مورد بی‌حسیت، تا حالا احساس نكردم كه لازمه، یا احساس نكردم كه چیزی كمه، ولی هر وقت احساس كنم حتمن بهت خواهم گفت، این برای من مشكلی ایجاد نمی‌كنه، واقع‌بین هم كه باشی، برای ما مشكل ایجاد می‌كنه نه من. از این می‌ترسم یه روز این بی‌حسی برام سوال ایجاد كنه كه تو واقعن دلت می خواد یا نه.

            نمی‌دونم، همین، اصلن نمی‌دونم اینجا رو می‌خونی یا نه، شاید بیشتر واسه این نوشتم كه یادم بمونه، كه یادم باشه راجع به چه چیزایی باید حرف بزنیم. اصلن نمی‌دونم...

            پ.ن : چشماتم خیلی قشنگن، تازه عمقشون رو كشف كردم، می‌ترسم یه روز توشون گم بشم و دیگه پیدا نشم. برقشون بعضی وقتا می‌گیردم و ولم نمی‌كنه، دوست دارم بشینم و ساعت‌ها توشون پرواز كنم.

            تابستون شد، ديگه زمستون نيست كه همو بغل كنيم گرم بشيم، ذوق كنيم. مي‌گم به جاش همو بغل كنيم با هم عرق كنيم، خيس بشم تو داغي تن تو و بسوزم، بگم منو بسوزون، نابودم كن، مي‌خوام از سوختنم لذت ببرم. من و تو و خورشيد، با هم بدوييم تمام خيابوناي تهران و برسيم به هم، مي‌رسيم به هم. تشنه‌م مي‌شه، عطش دارم، واسه لبات، مي‌خوام وصل بشم به منبع هستيم، به وجود تو.ديگه جدا نشم، هميشه بمونم همون‌جا تا بميرم. چشم‌هات از پشت شيشه...

            قاب عكست كنارم شب‌ها به جاي تو... توان نوشتن ندارم.

پ.ن : از این بهتر نمی‌شد بگه.

            یه روز صبح كه بلند بشم، دنیا رنگش عوض شده. یه كم خاكستری‌تر، یه كم واضح‌تر، چه‌قدر قشنگه لعنتی. مثل فیلمای سیاه و سفید با كیفیت بالا، مثل فیلمای جدید سیاه و سفید مثلن قهوه و سیگار. چه كیفی داره این‌طوری، قشنگ‌تر از تكام رنگ‌های قشنگ دنیا، می‌خوامش، می‌خوام بغلش كنم و داد بزنم دوستت دارم. همین طور خوابیدم روی تختم و فكر می‌كنم. فكر می‌كنم و دلم غصه می‌گیره، از همه طرف، اما نمی‌دونم. كاش كلاس زبانم نبود و سه ماه كامل استراحت می‌كردم. مامانمم كه امروز داره می‌ره مسافرت، خونه دلگیر می‌شه و سوت و كور. اون وقت منم همه‌ش هوس می‌كنم كه نرم كلاس زبان و ثبت نام هم نكنم. تو هم كه هزار دفعه گفتم بیا خونه‌مون و نیومدی، حالم بده، حوصله ندارم. نه حالم بدم نیست خدایی، فقط حوصله‌ی كلاس زبان و ثبت نامش رو ندارم. می‌خوام بشینم تا شب یه بند بازی كنم و فیلم ببینم و كتاب بخونم و مسئله حل كنم ولی...

            شبا روباها، روزا هم این كلاغای مادرج.نده، دست از سرمون برنمی‌دارن كه. قار قار قار، خب ك.یر. خب پاشو بیا بریم دربند دیگه، من حوصله‌م سر می‌ره تو خونه، اون‌وقت صبحم زود بلند می‌شم. آهان، الآن یادم اومد. من شام می‌خوام تو دركه، زود زود زود. هادی جون نمره‌های جدید اومده و معدلا معلوم شد دیگه، حالا می‌تونی دلتو صابون بزنی واسه كلم قرمز كنار كباب، وای دهنم آب افتاد، هیچ راه فراری هم نیست، بایدیه، ندی به زور می‌گیرم. اینجوریاس دیگه داداش. تئاتر و سینما هم رسمن تعطیل چون هوا گرمه نمی‌چسبه، سیگار و حشیش و .... هم تو گرما حال نمی‌ده اصلن، اون قرمز خوشگلا بد نیستن. ولی من كه حالم خوب نمی‌شه، من یه چیز دیگه می‌خوام. تازگیا یه تیكه‌م گم شده انگار، نمی‌دونم كدوم تیكه و نمی‌دونم كدوم نامردی بر داشته كنده برده، اگه من دستم بهش برسه كه می‌دونم چی كارش كنم، جیگرشو از حلقومش می‌كشم بیرون كباب می‌كنم می‌دم دراكولا بره تو قصرش بشینه بخوره حال كنه. اصلن شوخی ندارم الآن، كلی هم حرص دارم. سگ آب‌نكشیده بخوردت.

            یه فحش جدید راستی : آب‌چ.اقال.

            بعضیا می‌خوان برن كتاب اعمال حقوقی دكتر كاتوزیان رو بخونن تو تابستون، آخه بنده‌خدا، تو بیا برو اون واحدایی كه پاس كردی رو قوی كن، نمی‌خواد پیش پیش بازی در بیاری واسه ما، برو زبان فارسیتو قوی كن اول، بعد بیا حقوق بخون داداش، اصلن بیا برو ریاضی حل كن یه كم از این خنگی دربیای خب، تو اصلن می‌دونی دو دو تا چند تا می‌شه؟ اگه می‌دونی بگو دیگه، نه بگو ببینم. عزیزم شما برو مقدمه‌ی ناصرخان رو بخون اول، عجله نكن، بعد به اعمال حقوقی هم می‌رسی ایشالا. از ما گفتن بود...

            وقتی نید فور اسپید رو كامپیوترم هست، احساس می‌كنم نوشتن كار كاملن هجویه، اونم با این مغز تیكه تیكه كه این روزا دارم، كو تا مغزم جوش بخوره، البته یه نفری این وسط خیلی خوب كمك می‌كنه، ولی من هم‌چنان نه حس كلاس زبان دارن نه ثبت‌نامش رو. ولم كن بذا برم بازیمو بكنم.

1.       اكثریت نمره‌های كلاس پایین بود و چند نفر از بهترین‌هامون امتحانو خوب نداده بودند.

2.       ظهرش كه بشرا بهم گفت نمره‌ها اومده و نمره‌ی چند تا از بچه‌ها رو گفت، من گفتم حتمن افتادم. دپرس شدم رفتم پارك ملت یه ساعت زودتر از كلاسم و .... آخه من بعد از امتحان جواب سوال یك و دو رو كه پرسیدم، جوابم فرق داشت، مطمئن بودنم كه می‌افتم. آخه خودم رو دیدم و اونا رو، اونا كه درس‌خونامون هستن و یه ترم تلاش كرده بودن واسه‌ی درسا، گفتم لابد اونا درست می‌گن دیگه. شك نداشتم كه می‌افتم. ولی خب... خدا رو شكر.

3.       (دوی مكرر) یكی از دوستان هم  15.50 شده بود كه باعث خوشحالیم شد واقعن.

            حالا من تو پاراگراف قبل یه موضوع رو به كلی حذف كردم، تا بعضیا دنبالش بگردن. البته می‌دونم كه همون بعضیا اصلن به فكرش نبودن و دنبالش هم نگشتن. عرض كنم اتفاق دیگه‌ای كه اون هم در همین اواخر ترم به وقوع پیوست، پیدا كردن یه دوست خیلی خوب بود. البته امیدوارم بعضیا غره نشن، دوستی كه به نحوی، هر چی به پایان ترم نزدیك شدیم ارزشش برام بیشتر شد و یكی از حرفاش روی من اثر زیادی گذاشت. البته خودتم الآن نمی‌دونی كه چه حرفیت بود، ولی به هر حال برای من خیلی مهم بود، فكر كردم و دیدم حرفت خیلی كاربردی و موثره. حالا از این جهت كه با هم دوستیم خیلی خوشحالم. و امیدوارم كه بتونیم دوستای خوبی واسه هم بمونیم و قدر همدیگه‌رو خوب بدونیم. همین جا لازم می‌دونم بگم پیرو بحث شخض ثالث كه داشتیم با هم، دیگه ماشین دربست نگیریم چون خیلی گرونه! و واقعن به صرفه هم نیست. تاكسی، اتوبوس. هه هه.

            توی این یه سال تحصیلی خیلی اتفاقای عجیب و غریب و متنوعی افتاد. اتفاقایی كه خیلی روم تاثیر گذاشتن و برام خیلی تجربه‌ها داشتن. تجربه‌هایی كه شاید ده سال طول می‌كشید تا كسبشون كنم. ولی خیلی سخت بود، خیلی. ثانیه‌هام هم كش می‌اومدن، اون‌قدر تحت فشار بودم كه كاملن زندگی، زنده بودنم، فراموشم شده بود. حالا كه نگاه می‌كنم، همه‌ش تجربه‌ست. چیزیم كه این تجربه‌‌ها رو بهم داد، یعنی لازم بود تا تجربه كسب كنم، این بود كه خودم رو دچار بزرگی كاذب نكردم. خیلی وقتا مرزها رو شكستم، خودمو تابلو كردم، غرورمو خرد كردم، خواستم جوونیمو كرده باشم دیگه. بچه بودم، ولی بزرگ‌تر شدم و می‌شم. حالا می‌دونم اون بچه‌ای نیستم كه پاشو گذاشت تو دانشكده‌ی حقوق، اون بچه‌ای نیستم كه همه گولش زدن، خرش كردن. اون بچه‌هه نیستم كه همه لهش كردن و از كنارش گذشتن، حالا دیگه نمی‌ذارم هیچ كسی این كارارو بكنه. من مفهوم خوب بودن رو با احمق بودن قاطی كرده بودم كلن. حالا یه مقدار قاعده برای خودم تونستم وضع كنم، تمام ك.س‌شرایی كه بگید هم كلن و مشاعن دایورت به ت.خم چپم. هیچ كدومتون برام اندازه ا.ن هم ارزش ندارید، جز تعداد اندكی كه از اصل مستثنا شدن و به طور مشخص توی قانون زندگیم ذكر شده‌ن و طبق قانون جدید نسخ نشدن. تعدادشون كمه. ارزششون زیاده، این مهمه.

            تاثیر رشته‌ی حقوقه دیگه، گند زده به نثرم.

            امروز ظهر، سر ناهار، بنا شد كه ظرفارو من خدمتشون برسم. من كه حرفی نداشم، تازه از خواب بیدار شده بودم (ساعت دو) یه كم خسته بودم فقط، حالا من هیچی نگفتما. مامانم گفت بشور بعدن به دردت می‌خوره، داداشم گفت بعدن زن می‌گیره، زنش می‌شوره. خواهرم گفت : مگه زن فقط باید بشوره؟ مامانم گفت : اومدیم و خواستی بری خارج از كشور (قبل از كنكور می‌گفت شهرستان، وای من قربونت برمممم!) تنها بودی باید یاد بگیری كاراو خودت بكنی. خواهرم گفت : توی اروپا تمام كارها رو مردها و زن‌ها با مشاركت هم انجام می‌دن. داداشم گفت : اگه این طوریه كه مشكلات خانواده پیش نمی‌اومد، خواهرم گفته بود : كارا باید تقسیم بشه. داداشم گفت : ما الان باید خیلی بالاتر بودیم (غیر مستقیم گفت كه زنهای خانواده مارو آوردن پایین). خلاصه بحث پیش می‌رفت و من در عجب. یه سفسطه‌ای می‌كردن كه من كه استادشم مونده بودم خدایی، جالب بود واقعن.

            نتایج اخلاقی : یكی از مشكلای فكری من اینه كه با وضعیت كشورمون، می‌شه طرفدار حقوق زنان بود یا نه؟ خواهرم وقتی می‌گفت توی اروپا.... هزار تا نكته‌ی دیگه‌رو كاملن فراموش كرده بود، كسی هم نگفت كه تو اروپا همه چیز زن و مرد برابره، توی ایران چی؟ وقتی زنامون اكثرن خونه‌دارن و نهایتن كارای رده‌پایین‌تری رو نسبت به مردا انجام می‌دن، از اون طرفم مسئولیت خونه با مرده، مهر و شیربها و نفقه هم روش، تساوی رو پیدا كن شما. تازه سربازی رو ترو خدا فراموش نكنید. نماد علنی نابرابری به نفع زن‌هاست توی ایران، حالا حقوق زنا رو باید دفاع كرد؟ همین سربازی، خیلی‌ها رو سیگاری می‌كنه، معتاد می‌كنه، بیماری‌های جنسی رو رواج می‌ده، پسرا رو از درس‌ خوندن برای كنكور وا می‌ذاره، استرس بهشون وارد می‌شه. دو سال از بهترین سال‌های زندگیشون رو می‌گیره، هیچ درامدی هم براشون نداره و..... چند تا بگم؟ اون وقت این نظام وظیفه‌ی ك.یری دفاع كردن نداره؟ اون ظرف شستن باید مشترك باشه؟ یعنی چی واقعن؟ خنده‌داره. ارث دوبرابره، در عوض مسئولیت خونه هست، نفقه و مهر و... هم هست، سربازی هم هست، خرج بچه هم هست، جنگ هم بشه زنا رو كه نمی‌گیرن ببرن جبهه. مرد می‌تونه چهار تا زن دائم بگیره بی‌نهایت صیغه‌ای. یه سوال دارم، خداییش، یه زن رو با ده تا مرد تنها بذاری توی یه سالن در بسته، یا اصلن توی دنیا، چه‌قدر میل داره كه نجات پیدا كنه از اون جا؟ حالا برعكس، یه مرد و ده تا زن، مرده چه‌قدر میل داره كه از اونجا بره بیرون؟ البته می‌بینیم كه تو ایران نابرابری‌هایی كه به نفع مرده داره برداشته می‌شه ولی نابرابری‌هایی كه به نفع زنه پابرجاست بدجور.

            فعلن همین، حوصله‌ی نوشتنم مثل قبل نشده هنوز، برم یه چیزی بخورم، وقت واسه نوشتن زیاده.

            فتيله رو بكشم پايين، تو تاريكي نمونيم بعدن. ناي نوشتن ندارم، يه ري‌استارت لازم دارم، نه، يه دوره‌ي ري‌كاوري. واقعن خسته‌م. كاش اين چهار تا هم زودتر بگذره، كاش چهارشنبه هم زودتر بگذره.

مسلط مثل همیشه

آماده برای حرف زدن با هركی

من سنت‌شكن بودم از وقتی با دنیا دست دادم

به خاطر همینم هست كه من یكی با كل دنیا فرق دارم

من سنت‌شكن بودم از وقتی با دنیا دست دادم

به خاطر همینم هست كه من یكی با كل دنیا فرق دارم

{پیشرو}:

دارم كنار جزیره روی آب شنا می‌كنم و

از شیطان وجودم می‌شنوم صدایی بلند

خب شایدم من مصادف با خشم الهی شدم

انگار تیری نمونده و اسیر خشابی پرم

آره من همونم كه قرض دادم به بازی تفنگ

ولیكن اسیر سرنوشت اضافی شدم و دارم

تو فصلا نزدیك می‌شم به پاییز و مرگ

كه تا ابد تنها بمونم یه جای تاریك تنگ

و من تو اتاقم تنهام با نور مهتابی

چون كه خیلی وقته گذشته روز برف‌بازی

و كاش باز بر می‌گشت حس خوب تنهایی

من و خیابونا با یه سوپور شهرداری

و حمالی من گذشت حدود ده سالی

مشكلاتم كوه بود چون نگاه كردم از پایین

نفتالین شده بودم لای لباس مردم و

رفیقام نبودن حتا قد تعداد انگشت

من یه فراری بودم، منو تو كوره نندازین

تا روح من بكشه رو دل كوه یه نقاشی

كه هر مسافری اونو ببینه توی جاده و

گیر نكنه تو یه مسیر دور و ساكت و

نشه اسیر عشق غول خوابش و

خونه‌شو عطرآگین كنه با بوی كاهگل

منم می‌شم اسیر جادوی جاده

وقتی تا آخر راه باهام آذوقه باشه

من سنت‌شكن بودم از وقتی با دنیا دست دادم

به خاطر همینم هست كه من یكی با كل دنیا فرق دارم

من سنت‌شكن بودم از وقتی با دنیا دست دادم

به خاطر همینم هست كه من یكی با كل دنیا فرق دارم

{ساتراپ}:

روحم اگه شاهی منتظر كودتا باش

چون كه می‌خوای بخوری از خدا تو چوب كارات

چون روزگارها گذشت و مونده بارها و

سنگینیشو من از توی كوچه بازار

بوی بارونو حس نكردم از روی آسفالت

چون مشاممو پر كردن از بوی آشغال

اما من می‌خوام بپرم از روی سال‌هام

چون اینجا فرقی نداره بود و نبود ساتراپ

من همه‌ی خوابای خوبمو نصفه كاره دیدم

اما با این حال از زندگی استعفا نمی‌دم

چون تو فردام و تموم شده قصه‌های دیشب و

همه فكرم بالا رفتن از پله‌های دیگه‌ست

آخه من می‌خوام بخندم به همه‌ی گذشته‌م

چون شوق آرزوهام رفت به یه مثلث

من فكر می‌كردم بزرگ باشه قلب یه هنرمند

ولی دیدم نوك یه تپه‌ی بلندم

اما دنیا همونی كه می‌خواستم نبود

مسخ شدم و هنوز بیداره عنكبوت

اگه سات جلو مشكلات ایستاده‌تر نبود

چون روحش همواره می‌خوابه در درون

من سنت‌شكن بودم از وقتی با دنیا دست دادم

به خاطر همینم هست كه من یكی با كل دنیا فرق دارم

من سنت‌شكن بودم از وقتی با دنیا دست دادم

به خاطر همینم هست كه من یكی با كل دنیا فرق دارم

{اوج}:

بغض ته گلومه

می‌خوام خالی كنم خودمو می‌گن فرصت تمومه

پشت سر تموم هم‌سنای خودم

وایسادم و فقط غرق سایه شدم

یه صدای بلند می‌گفت فرزند طلاق

كه تو جا من بودی می‌نداختی گردنت طناب

تا خفه كنی خودتو من معطل زمان

بودم تا كه جلو بره اكثر شبام

با مصرف مواد، تو خلوت تمام

تا كه از مغزم دو كلمه فلسفه درآد

من با صدای گریه‌ی مامان لالا

می‌كردم ولی الآن بالام ناسا

باهام داداش می‌خونه تو سنت‌شكن

تا من مثل همیشه به شما جرأت بدم

من جز معرفت چیزی واسه‌ی دور و وریام نذاشتم

ولی خب خوردم پسر

من سنت‌شكن بودم از وقتی با دنیا دست دادم

به خاطر همینم هست كه من یكی با كل دنیا فرق دارم

من سنت‌شكن بودم از وقتی با دنیا دست دادم

به خاطر همینم هست كه من یكی با كل دنیا فرق دارم

            لینك دانلود : سنت‌شكن/ پیشرو، ساتراپ، اوج

            از اون روز كه رفتي، دنيا برام شده مثل چرخش با دور تند، روي چرخ و فلك قديمي پارك كاشف، حالم همه‌ش مي‌خواد به هم بخوره، دلمو برداشتي جاي كاغذ چرك‌نويس، زدي نفله‌ش كردي رفت. درسم ديگه حاليم نمي‌شه، همه‌ش فكر مي‌كنم كيت‌كت بايد غذاي گربه‌ها باشه، برشتوك يادم رفته چيه، ژل مي‌زنم به موهام كه نريزن، نرن تو چشمام كورم كنن، همون طوري سفت بچسبن به سرم، چي بود؟ شهادت بود؟ دستشونو نمي‌ذارن روي قلبشون؟ مي‌ترسن كه دروغ بگن؟ يا كلن تو نخ افتر شيو موندن بنده خداها؟ راست و چپم گم كردم راستش نمي‌دونم نامه‌ي عملم كدوم دستمه، يه مشت آدم وايسادن پشت سرم معطل. من از روباه نمي‌ترسم، از گربه‌هاي لعنتي مي‌ترسم. مو به تنم سيخ مي‌شه. ليوانم گذاشتم كنار با شيشه سر مي‌كشم، ايرادي كه نداره؟ پنج‌شنبه مي‌ياي بريم رو اون كوهه كه ابر داره بالاش، هيشكي نيست، بريم دوتايي بشينيم حرف بزنيم؟ گوجه‌سبز نخوريم، آب انار بخوريم با قهوه فرانسه، رژ لب غليظ بزن من هوس كنم لباتو گاز بگيرم بوس كنم، بوس كنم بوس كنم. دستتو بده با هم برقصيم، دستمو بذارم رو كمرت پا به پا بريم رو آب، رو آب برقصيم و دنيا فقط مال ما باشه، همه چيز مال ما باشه خدا هم مال ما باشه، ما هم با ما باشه. دلمو مي‌بيني؟ شقه شقه رو ميز كنار بشقابا. مي‌خوان بخورنش، منم برم بميرم، بدون دل نمي‌خوام باشم، نمي‌خوام. راستي چرا من ان‌قدر كوچيكم؟

            از اون روز كه رفتي، منو كردن تو يه اتاق و درو بستن، گفتن آقايي‌نيا گفته قتل نيست اگه خودكشي كني، تقصير خودت مي‌شه، چون اتاق كه اتاق خودت بوده، خودتم كه خودت بودي، اگه مي‌رفتي بيرون تازه واسه بقيه هم بد بوده، مي‌ديدنت حالشون بد مي‌شده، پس برو بمير به ما چه؟ ما بايد درس بخونيم و ده هم مي‌خوابيم نهايتن يازده، آب‌پرتقال هم دوست نداريم، نمي‌خوريم، تو خوابگاه صبحونه مي‌خوريم كه رهامي گفت صبحونه نخوردي بگيم محكم : چرا، خوبشم خورديم. بعدشم معدلمون بالاي هيجده مي‌شه، مي‌ريم شهرستان خودمون، خونه‌ي خودمون تو همين تهران، بيست‌ و دو واحد بر مي‌داريم، خيلي هم موفقيم. خب من كه مردم نمي‌تونم چيزي بگم. من بستني انار خودمو مي‌خورم با لب‌هاي تو، كه ترش نباشه شيرين بشه، بستني انار هم از دستم مي‌افته، فقط مي‌مونه دو تا لب تو، كه نمي‌تونم رهاشون كنم، چشمامونم مي‌بنديم كه كسي نبينمون، خدا هم روشو اون‌ور مي‌كنه، مي‌دونم پسر خوبيه شيطوني نمي‌كنه، تو راحت باش، بيا تو بغلم، بخوابيم كنار هم تا صبح با دستامون تو دست همديگه، كه زبونمون خفه بشه، بگم عاشقتم خنده‌ت بگيره من ضايع بشم. نفهميدم چي شد اصلن. برگشتم ديدم برگه‌تو پر كردي، برگه‌ي من خاليه، سرمو گذاشتم باز، روي دستات و گفتم بذار بخوابم، نه دنيا مي‌خوام نه آخرت، فقط بذار رو دستات آروم بشم، گفتي... نشنيدم خوابم برده بود.

            از اون روز كه رفتي، همه‌ش لبامو گاز مي‌گيرم، مي‌گم ديدي گازت گرفتم جيغ زدي؟ ديدي نزدي رو دستم كه نكشم رو پوستت، ديدي دعوام نكردي هميشه خوب بودي، ديدي زدم شيشه‌هاي خونه رو آوردم پايين؟ ديدي جا شدم زير اون ميز چوبيه؟ ديدي از اون چيز ترشا ان‌قدر خوردم كه بالا آوردم؟ ديدي رفتم خونه دلم تنگ شده بود گريه مي‌كردم، تو خوابيده بودي ناز، دلمو انداختي تو سطل آشغال آخرش. منم دادمش به اونا كه بازيافت مي‌كنن، خبر ندارم ازش. جاي دلم تو دلم خاليه خدايي، هوسم نمي‌كنم گازت بگيرم بي‌دل، آب مي‌ريزم جاش يخ بزنه آب شه بگذره تا جواب بياد. ولش كن برو جزا بخون، مدني، اساسي، اداري، منم مي‌رم مي‌خوابم پيش مامانم، صبحم صدام مي‌كنه، ببينم چي رو مي‌شه عوض كرد، تو يه روز طولاني بي‌خود ديگه.

            صبح پا می‌شم خوبم، ظهرش بد، شبش افتضاح، نمی‌دونم مشكل از كجاست، نمی‌دونم چرا این طوریم، اه، تف بهش، نه از اون مردونگیا چیزی موند، نه از اون راستیا، ته تهش هیچی نموند، منم كه «از رگ خشك من معلومه خونی نیست تو بدنم». تنها حسی كه دارم اینه كه یه چیزی اشتباهه، یه جای كار لنگه، همین. خواهرم می‌گه برو سلمونی ریشاتو بزن حالت خوب می‌شه، با تعجب نگاهش می كنم. مامانم می‌گه نماز بخون، برو رو به خدا، با شگفتی نگاهش می‌كنم، اون یكی خواهرم حرفای خوبی می‌زنه، ولی من هیجده سالمه و اون سی و شش سالش، یعنی دو برابر، می‌دونم درسته حرفاش اما عمل بهشون واسه من؟ جلو آینه دست می‌كشم به سر و صورتم و از خودم می‌پرسم : این منم؟

            نه معلومه كه نیستم، اما كاری هم نمی‌تونم بكنم، دو تا ناخون بلند كردم دلم می‌خواد با دندون بكنمشون بندازمشون اون طرف، اصلن چرا باید بلند باشن؟ چه سوال احمقانه‌ای، چرا هوا این‌قدر گرمه؟ گور بابای تابستون و تعطیلاتش، بره گم شه، زمستون هم روش، فقط بهار باشه، اون اردی‌بهشت و فروردین، با پاییز. از هر چی سرما و گرمائه حالم به هم می‌خوره، از این اتاق و این كامپیوتر هم حالم به هم می‌خوره، كلن از این روزهام و خودم هم حالم به هم می‌خوره. اگه تموم كنی بریم اون دنیا ببینیم چه خبره كه خوشحال می‌شم، به قول قائل من ازت ممنون می‌شم، بس باشه دیگه، لبریز شدم الآن، بیا جمعم كن، یه كاری كن، خط بكش رو همه‌ی بدبختیای دنیا، نجات بده، نمی‌دونم، یه چیزی بگو.

            پ.ن : خط ممتد بی‌پایان

پ.ن : دوستش دارم. خیلی.

            ببين بذا بگم، دلم پره، تكراري باشه چه ايرادي داره؟ ببين اشكام مي‌ريزن رو شلوارم، ببين يكيش افتاد رو دستم، يادته من گريه نمي‌كردم هيچ وقت، ببين آرمان هم گذاشت رفت، اين يكي فكر كنم تقصير خودم بود، ببين گذاشتمش، رفت، ببين چه غلطي كردم، ببين چهار ماهه نديدمش، ببين ديگه پوستي نمونده كنار ناخونام، ببين ديگه نه خونه‌ي عموم مي‌رم نه دايي‌هام، نه كوه مي‌رم باهاشون نه از اتاق كوفتيم مي‌زنم بيرون راه برم، ببين ديگه جنازه‌م مونده فقط، ببين ديگه نمي‌تونم بنويسم. چي كار كنم آخه؟ مي‌خوام برم، فقط يه راه نشونم بده، هر چي كه باشه. بن‌بست، حالا چي كار كنم؟ كدوم وري برم؟ همين طوري بشينم روزا رو خط بزنم؟ چه قدر بايد بكشم؟ واسه چي بايد بكشم؟ مگه اونا دارن مي‌كشن؟ چرا من همه‌ش بكشم؟ حالم از خودم به هم مي‌خوره. چي كار كنم؟ ديدي ذليلم كردن؟ من اينجا نبودم، مي‌دوني خيلي بالاتر از اين حرفا بودم، حالا از خودمم خجالتم‌ مي‌كشم. دلم مي‌خود بميرم حالا، نه كه اين‌قدر ضعيف و بدبخت باشم. نمي‌تونم بنويسم ديگه. نمي‌دونم چي مي‌شه، نمي‌دونم چي بشه، فقط مي‌دونم كه ديگه چيزي تو وجودم باقي نمونده.

            كاش ناي نوشتن داشتم...

            آقا هادی، دیشب كه چت می‌كردیم، بعدش تو رفتی، پیامك دادی، فكر كنم خودتم فهمیدی كه ناراحت شدم. عزیز من، رفیق، تو كه می‌دونی ما با همیم، من با تو كه رودرواسی ندارم، بهت گفتم من چیزی نگفتم، بعد لحن پیامكت برام تداعی شد وقتی می‌خوندمش، یعنی باور كنم‌هات یه لحن خاص داره، بی‌خیال تهش هم كه دیگه... اصلن حالم به یه جهت دیگه برگشت، گفتم تو رو واضح بگم، بدونی ارزشت خیلی برام زیاده، قاطی بقیه نمی‌كنمت اینجا.

            بنده‌ی خدا، بنده‌ی ناخلف خدا، تو رو خدا اول برو تكلیفت رو با خودت روشن كن، بعد بیا سراغ من، سرویس كردی این دهن بدبخت منو، یه جا رو بچسب تكلیفت رو معلوم كن دیگه، خودت و منو از این معلق بودن در بیار، من والله، بالله حوصله ندارم، از من گذشته، یه وقت می‌یای یه چیزی می‌گی، فرداش یه چیز دیگه عمل می‌كنی، گند می‌زنی به روان من می‌ره، تو زندگی همینه، شنیدی می‌گن از اینجا مونده از اونجا رونده؟ حالا بیا با بچه‌بازی سر و تهو هم بیار، بنداز گردن این و اون، نمی‌شه كه. این ترس موهوم رو بذار كنار،بشین فكر كن، تكلیف خودت رو روشن كن، این زمیان لعنتی كه می‌بینیش، می‌گذره زودتر از حد تصور من و تو، این تعلیق آخرش معلق بودنه دیگه، به هیچ جا نرسیدنه، دندون طمع داری؟ بكش بنداز دور تا عفونت نكرده بزنه به مغزت، بچه بازی رو هم بذار كنار، از ما گفتن بود.

            آخه مؤمن مسجدندیده، هر گهی می‌خوای می‌خوری بعد می‌ری نماز می‌خونی؟ ر.یدی برادر من، حالا اون لطف كرد تعارف كرد، باید اون طوری آبروریزی كنی؟ بعد می‌شینی استدلال می‌كنی كه خب تعارف نمی‌كرد؟ یه بار با طناب تو رفتم تو چاه، بسه دیگه. گفتی برو بگو، از خداشونه، گفتم، ضایع شدم، ك.یر شدم رفت، تو دست‌كم هفته‌ای دو بار برو حموم قیافه‌ت حال به هم نزنه، چی بگم آخه؟ می‌خوای نیا دانشگاه دیگه، واسه چی می‌یای؟ برو وایسا عملگیتو بكن، تو كه حد خودت رو نمی‌دونی، ارزش خودت رو هم نمی‌دونی، حقت همون كاراییه كه ازشون حرف می‌زنی. با اون كارت كه دیگه آبرو نذاشتی رسمن، من گه بخورم دیگه با تو بپلكم، این خط این نشون، خورجینی مثلن؟ نماز خوندنت منو كشته، برو شعور داشته باش یه كم، نماز بخوره تو سرت، شیش تا سطل آشغال رو واسه تو گذاشتن اونجا، حالم به هم می‌خوره ازت. گفتنم نداره، اون بنده خدا هم كه اومد آشغالات رو برداشت مگه چی گفتی؟ مسخره‌ش كردی دیگه، آدمی واقعن؟ من یه اشتباه كردم تو رو واسه دوستی انتخاب كردم، گه خوردم با ماست.

            همه حرفاتو می‌زنی، همه كاراتو می‌كنی، نه منتظر می‌مونی آدم چیزی بگه، نه وقتی دارم حرف می‌زنم حرفم رو گوش می‌كنی. از این دومی خیلی اعصابم خورد می‌شه، تو تمام حرفای من فقط همون بخشی رو می‌گیری كه دلت می‌خواد، بعدم می‌كنیش تو بوق و هوار می‌زنی، حرف آدم رو هم گوش نمی‌دی بعدش. انتظار داری همیشه باشم، تمام درداتو حس كنم، سعی كنم كه حالت بهتر بشه، هواتو داشته باشم، دور و برت بچرخم همیشه، هر وقت نیاز داشتی باشم، نیاز كه نداشتی بهم نباشم، خب منم خیلی وقتا به خلی چیزا نیاز دارم، نمی‌تونم ترك كنم تمام نیازهام رو، سركوب هم نمی‌كنم، نه نیازهام رو نه احساساتم رو، چون معتقدم به آزادی انسان. تمام حرفاتو می‌زنی خودت رو می‌ریزی بیرون، منو پر می‌كنی، بعدشم می‌گی، خب، منم.... وقتی من پر شدم چی كار كنم؟ آدم با آدم فرق می‌كنه خب، تو بدبختیات ممكنه یه نوع باشه، من یه نوع دیگه، من اگه با دردات بسازم با دردام نسازی، بت می‌شه دیگه، می‌شه جاهلیت، ببخشید رك می‌گما البته. یادت كه نرفته گفتی : «حسین نگو، دیگه هیچی بهم نگو. همه رو بریز تو خودت....» آره خب، خیلی وقتا به آدم فشار می‌یاد یه چیزایی از دهنش در می‌ره، كه شاید در نمی‌رفت بهتر بود، ولی مگه ندیدی، وقتی ماشین می‌سازن، اگه زیرفشار نذارنش امتحانش نكنن، بیرون كه می‌یاد یه دفعه وسط اتوبان به صد كه برسه سرعتش منفجر می‌شه. منتها نمی‌دونم چرا همیشه از جایگاه انفعال حرف می‌زنی. خودت رو می‌ذاری كنار و شروع می‌كنی به متهم كردن، اگه داری با منطق متهم می‌كنی، دادگاه كه یه طرفه حكم نمی‌ده، منم كه غایب نیستم، با منطق جواب‌ها رو هم ببین. تو كه عروسك نیستی، كالا و شیئ نیستی، واسه چی از جایگاه انفعال حرف می‌زنی؟ واسه چی از بالا می‌بینی؟ خوبه منم برم از بالا ببینم؟ بیا وارد بازی شو، همه چی فرق می‌كنه. من گل بزنم تو كیف كنی برام كف بزنی؟ اگه به عنوان بازیكن پول می‌گرفتم عادلانه بود، ولی این طوری نیست، كسی بهم چیزی نمی‌ده به خدا. از اون طرف وقتی می‌گی باش، خوب خودتم باش. هر كی هر دفعه یه جا دیر برسه، نباشه ازش خبر می‌گیری، تازه اونایی كه دوستای معمولین، ولی من.... اگه از مشكل بگی، به خدا منم كم ندارم، از همه جا، خونه، زندگی، خواهر، مادر، دوست، آشنا، چی كار كنم؟ بیام از اونا بگم؟ از دردای عمیقم كه بگم می‌گی خفه شو، نگی، می‌گیش غیر مستقیم، خب یه چیزایی واسه تو درده واسه من یه چیزای دیگه، نمی‌دونم اصلن. خلاصه این كه باش تا باشم.

            من از تو لاش‌خورتر ندیدم به عمرم، دو سه دفعه كار داشتی با من، تحویل گرفتی، خبر گرفتی، قبل و بعدش هیچی. این همه رفتی این‌ور اون‌ور، این همه كار كردی، یه دفعه یادت از ما نیامد، یه تعارف خشك و خالی هم نزدی، برو بمیر كلن. دو دفعه واست كار انجام دادم، بار سومی نخواهد داشت، خیلی پر رویی به خدا، دعا كن، فقط دعا كن كاریت لنگ من نیفته، بی‌وجدان خودخواه خود پرست. شعور هم كه نداری، نمی‌دونی وقتی كسی چیزی بهت می‌گه كه مهر حریم خصوصی داره، چون مجبوره، نری به همه بگی طرف رو مضحكه كنی بدبخت، مردی مثلن؟ تو روحت...

            تو از یه جهاتی برام خیلی قابل درك‌تری، با این‌كه خیلی ازت متنفرم، ازت خوشم می‌یاد، یعنی از یه مدت به بعد ازت خوشم اومد، ولی همچنان ازت نفر دارم.

            امروز هم این طوری، به جای درس خوندن، شد حرص و سر درد، راستی هادی، ترم بعدو بگو، مسعود می‌یاد اونجا، آخ جون، از در كه اومد تو اول یه كتك حسابی می‌زنمش آدم بشه، بعدشم تجربیات این سال احمقانه رو می‌كنم تو اون مغز ت.خمیش، فكر كنم تك رقمی بشه، مثل این‌كه وضعیتش خوبه، نور امیدیه تو اون دانشگاه خدایی. یه چند نفر دیگه هم مونده بودن كه دیگه حسش نبود، مهم نیست. خسته شدم، خیلی وقته نشستم پای نوشتن، حوصله ندارم غلطاس املایی رو هم بگیرم، خودتون زحمتشو بكشید. چند تا عكس انتخاب كردم برای پستای بعدی، اینم از این.

            نتیجه : با خواهرم كه حرف می‌زنم، حرفاش به دلم می‌شینه، مهربونه، كلی به آدم انرژی می‌ده رفتارش، حرفاش، من كه رتبه‌م بد نبود، 38، خیلی هم عالی بود، اومدم دانشگاه زدم تو یه فازایی كه نباید می‌زدم، اون موقع تو كه نبودی باهات حرف بزنم، سرت شلوغ بود، نگفتی این داداش كوچولوت چه می‌كنه، چه طوری بهش می‌گذره، حالا حرفات خیلی بهم كمك می‌كنه، همین امروز سر ناهار اگه نبودی، این پستمو فحش خالی می‌نوشتم، گفتم می‌تونم منتها...... همه چی رو بهت گفتم دیگه، تو كه همیشه كمكم كردی، این یه بار هم كمكم كن، همیشه هم كه دیدی، تونستم، موفق شدم، این بار بد افتادم، نمی‌دونم، دستمو بگیر بلندم كن، نری دوبار سه ماه دیگه بیای بگی چه خبر؟ هیشكی كه نبود بهش قول بدم، بذار این دفعه هم خودت باشی به خودت قول بدم، اینم قول، قول قول، از دو هفته بعد از امتحانا. مممموچ.